Ronde billen! Wie wilt ze nou niet?

Ronde billen! Wie wilt ze nou niet?

Billen. Ik val maar meteen met de deur in huis, want daar gaan we het vandaag even over hebben. Wat de ronde-billen-hype betreft was ik een early adapter. Onbedoeld weliswaar, want dat ik op mijn dertiende levensjaar al gezegend was met een rond achterwerk kon onmogelijk liggen aan mijn vele ge-hangjonger. Ik trainde weliswaar af en toe in Shape (als het écht moest van Anja), maar als we het even heel eerlijk bekijken is geluk de enige factor die echt meespeelde.

Op school was het mijn ‘ding’ geworden, en was mijn bijnaam omgetoverd tot Beau van Bilhemel. Zoals die ene jongen rood haar had, zoals mijn beste vriendin vet goed kon rappen, zoals die jongen uit de tweede een afro had, zo had ik billen. Nu was ik uiteraard niet de enige jonge vrouw in Amsterdam met een goedgevulde spijkerbroek, maar genetica wil nou eenmaal dat menig rond stel kadetten grotendeels vastzit aan meiden met een wat donkerder voorkomen. Black girls got ass, om het maar even simpel te zeggen, dat weten we allemaal, dus de grap die hieruit voortvloeide was logischerwijs dat Levi wellicht toch mijn échte vader was, en niet alleen een stief. ‘Daar moet je wat mee doen!’ werd er steevast gegrapt. ‘Later word je bil model! Als je dan ergens hangt herken ik je sowieso!’. Ach, tienerhumor.
Naarmate de jaren vorderden, en Anja’s regime thuis serieuze vormen begon aan te nemen (nee hoor, maar het duurde gewoon altijd even voordat ik accepteerde dat ze toch echt gelijk had in alles), ging ik regelmatig naar de sportschool en wisselde ik mijn lesjes in voor krachttraining. Die puberbillen houd je namelijk niet voor altijd strak, en Anja heeft een enorm scala aan horror-scenario’s over hangbillen, dus op een gegeven moment moet je wel.

Afin, naast deze zinderende nieuwe ontwikkeling in mijn leven begon ook mijn periode als freelancer. Allergisch als ik was voor alles dat vastigheid en zekerheid betekende (en wat ben ik gegroeid he, inmiddels), wilde ik vooral een baan waarmee ik nog altijd alle kanten uitkon – letterlijk en figuurlijk. Het is nog steeds de beste beslissing die ik ooit gemaakt heb, want sure, ik ben niet altijd zeker van werk en sure, als ik 65 ben heb ik geen pensioen en sure, als ik mijn been breek moet ik onder een brug gaan wonen, MAAR drie keer raden wie er gewoon naar het Vondelpark kan als het op een dinsdag 30 graden is. Precies.

Waar gaat dit verhaal in gódsnaam naartoe, vraag je je af, maar hier dus naartoe: een paar dagen geleden ben ik aan het appen met vriendinnen. Terwijl we het hebben over glitters, pony’s, tampons en andere vrouwendingen stuurt een vriendin van mij plots een filmpje door. ‘Beau, ben jij dit!?’. Een vaker voorgekomen fenomeen, want de foto- en filmwereld heeft er nogal een handje van geschoten beelden pas een jaar later te gebruiken, dus ga maar eens onthouden waar je eventueel allemaal te zien bent. Ik open het filmpje en wat denk je?

Ik ben bilmodel. Voor de Zeeman. Je gelooft het wellicht niet, maar het is heus. Een inspirerend verhaal lijkt me zo, want als dit niet bewijst dat je ALLES kan worden wat je maar wilt (of wat de mensen grappen dat je kan worden), dan weet ik het ook niet meer.

Ik wil dan ook de tijd nemen om iedereen bij Shape te bedenken voor zijn jarenlange steun en toeverlaat. Mijn trainer Danny voor de vele squats. Mijn moeder voor alle horror-hangbil-verhalen. Zonder jullie had ik het niet gekund.
En aangezien je moet stoppen op je hoogtepunt (ik heb het ook niet verzonnen, he), vinden jullie me voortaan languit bij de bar, want ik kom natuurlijk wel nog gezellig langs.

Cadeautip: taart, patat of donuts.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *