Pijn is fijn

Pijn is fijn

Ik lig op de bank en ik heb een probleem. Nu ik weer aanzienbare tijd in Nederland heb gespendeerd, werd het tijd om me ook weer zo te gedragen en dus zit ik weer volop in mijn oude trainings regime (nouja, zo ongeveer). Iedereen die regelmatig sport en daar af en toe een break van heeft -een lange vakantie bijvoorbeeld- zal het herkennen: weer beginnen is een hel.

Gisteren was legday, en omdat mijn arme beentjes (of flinke poten zoals mijn moeder ze zou noemen, maar ieder zijn ding) al tijden geen 40 kilo ge-walking-lunged hadden, kan ik vandaag geen kant op. Uit bed komen is me gelukt, maar nu ik weer een tijdje stil heb gelegen ben ik erachter gekomen dat ik blijkbaar de hele dag op deze bank door moet brengen. In theorie nog steeds prima, maar gezien ik ‘s ochtends zo nodig 3 koppen gemberthee naar binnen moet werken (maar wat een huidje, hè?) begon zo’n twintig minuten geleden mijn drang naar een toilet al. En dáár ligt dus mijn probleem. 

Nu moet ik toegeven dat ik mezelf een beetje in de vingers heb gesneden, daar ik Het Volk al jaren verkondig dat onze geest vele malen sterker is dan ons lichaam, en ken je dat gezegde “do as you preach”?, dus welke hordes mensen zouden er nu nog naar mij luisteren als ik niet eens zelf kan bepalen wanneer ik wel of niet naar de toilet ga? Ik hoef dus niet, zeg ik tegen mezelf, en maak me nog maar eens comfortabel (zonder al teveel te bewegen, want dan moet je weer zo nodig).

Nog eens een halfuur later betrap ik me erop dat ik puffend als een bevallende vrouw op de bank lig, drie zoekopdrachten naar volwassen luiers verder ben (wat overigens zeer onprettige én onrelevante resultaten oplevert, maar laat ik je de details besparen) en naast de spierpijn in mijn benen ook een nekkramp aan het ontwikkelen ben van het discomfort. Het is tijd.

Nu, het lastige van plassen op legday (en voor mijn reputatie hoop ik maar dat je als lezer al eens verschrikkelijke beenspierpijn hebt gehad, en anders ga je die maar even kweken voordat je oordeelt) zit hem uiteraard niet in het toiletbezoek zelf. Nee, het is het moment, broek uit en klaar voor de start, dat je je moet laten zakken. Neerploffen gaat niet (want extra au) dus dien je die verzuurde, verschrompelde, schreeuwende quadriceps wakker te schudden en te zeggen “HÉ! JONGENS! WE GAAN DIT FF DOEN! MAAR NIET TE LANG BIJKOMEN HÈ, WANT WE GAAN OVER EEN MINUUTJE WEER OMHOOG!” en dat dan heel vaak per dag.

Kijk, ik heb nooit gezegd dat mijn problemen van wereldbelang zijn, maar het gáát natuurlijk om het volgende (ja, vanaf nu gaat het ergens over, I promise):

Weer beginnen met trainen is vervelend. Je moet een beetje rustig aan beginnen, waar we allemaal het geduld niet voor hebben, en de spierpijn is verschrikkelijk. Maar nu is het vier weken later, en ik ben wakker, en ik heb gisteren keihard benen getraind, en weet je wat ik voel? HELEMAAL NIKS! En daar baal ik van. Want hoewel ik dondersgoed weet dat fanatiek trainen ervoor zorgt dat je spierpijn afneemt, is het toch stiekem een gevoel dat aangeeft dat je goed je best hebt gedaan (persoonlijk zou ik ook blij zijn met een sticker, maargoed).

En dus, dames en heren, is de moraal van dit wonderlijke verhaal: Wees toch in godsnaam dankbaar! (Had je niet verwacht hè, maar ik kan natuurlijk niet alléén maar lollig zijn op dit Shape forum).

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *