“doe-even-normaal-detox”

Het is 24 april, en dat kan maar één ding betekenen: Ik ben weer terug in Nederland. Het ‘waar en wanneer’ ik mij op de wereldbol bevindt blijft voor sommige mensen een raadsel, hoewel het een enorm simpel rekensommetje blijft. Allereerst: is het nog koud? Ja? Dan ben ik er niet. Maar er is nog 1 andere factor. Is het bijna koningsdag? Dan ben ik er zeker! Weer of geen weer.

Je gelooft het misschien niet, maar als de trouwe hond die ik ben kom ik ieder jaar speciaal voor koningsdag terug. En trots ook, want je kan me met geen mogelijkheid wijsmaken dat er een leukere dag in het jaar bestaat. Oud en Nieuw? Ja, als je van regen houdt en je buurkat graag terugvindt met een rotje in z’n kont omdat die achterlijke buurtkinderen dat een goed idee vonden (zure meid word ik he? 26 jaar, dan krijg je dat soort dingen).
ANYWAY, to the point. Zo’n twee weken voor ons aller festijn ben ik weer terug in Nederland. Fit is anders, want de laatste 21 dagen van mijn trip kreeg ik hoog bezoek van de zusjes Amsterdam (je kent ze wel, Anja & Yvon, die van die sportschool). Het plan was iedere ochtend yoga en om de dag een zware hike, maar uiteindelijk was ‘’Haaaa, zon!’’ de enige zonnegroet die we deden voordat we neerploften en hebben we welgeteld drie keer een berg beklommen. Wijn was iedere dag steevast aanwezig (we zaten in Zuid-Afrika hoor, dus dat moet bijna wel) en we hebben zoveel gegeten dat we bij god niet meer konden bedenken hoe het ook alweer voelde om trek te hebben.
Verstandig als ik ben besloot ik dan ook bij terugkomst een doe-even-normaal-detox in te lassen. Ik ken mijn vrienden langer dan vandaag, dus van 27 april wist ik wat ik kon verwachten. Twee weken normaal doen leek me dan ook een goede optie. Vroeg naar bed, vroeg opstaan, lekker trainen en gezond eten. Een beetje lief zijn voor mijn lichaam, en ook voor mijn hoofd.
Maar terugkomen-van-reis zou terugkomen-van-reis niet zijn als je niet tenminste héél even last hebt van overwhelming-syndrome. Ken je dat niet? Jeetje. Nou, een voorbeeld. Ieder jaar ga ik met mijn huis op mijn rug een aantal maanden weg, wat betekent dat je iedere dag keuze hebt uit welgeteld 6 broeken en 8 shirts. Het vooruitzicht dat je bij thuiskomt weer zeeën van kleren hebt, lijkt dan ook een droom, maar bij eenmaal thuis heb je GEEN idee wat je ermee aanmoet en draag je dus de eerste week nog steeds die 6 broeken en 8 shirts. Overwhelming-syndrome dus. (Volledig zelf verzonnen hoor trouwens, die naam).
Afin, eenmaal thuis – straight from the airport, may I add – wil ik naar de gym, maar lijkt het me een goed idee om niet direct weer maximale krachttraining te gaan doen. De afgelopen 6 maanden (met uitzondering van dat 21-daagse wijn- en vreetfestijn) heb ik niet anders gedaan, want in Kaapstad hield ik mezelf daarmee fit, en voordat ik vertrok trainde ik voor mijn bodybuilding wedstrijd. Ik ga weer eens een lesje doen. Ik pak mijn Shape app erbij en begin verwoed te scrollen. Yoga! Paaldansen! Aerial! HIIT training! Boksen! Terwijl het stoom van mijn vinger afkomt reserveer ik alles wat ik leuk vind (en dat is nogal wat) en ga vol goede moed richting gym.
Het is 24 april, en ik ben kapót. Op mijn rechterdijbeen zit een blauwe plek ter grootte van een sinaasappel, een cadeautje van paaldansen. Ik heb zoveel spierpijn in mijn billen van de MAD LEGS dat ik maar gewoon heb besloten nooit meer te drinken zodat ik niet meer naar de WC hoef, en mijn schouders optillen lukt dankzij het boksen ook niet meer.
Ik heb nog drie dagen tot Koningsdag – en ik moet in rehab.
En dan heb ik nog wel zo normaal gedaan.

Reacties

2 thoughts on ““doe-even-normaal-detox”
Anja at 07:17

Het is weer enig

Anja at 07:17

Geweldig

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *